تبلیغات
HooP - با خاطر منور روشنتر از قمر...


HooP


با خاطر منور روشنتر از قمر...
چهارشنبه 1 آذر 1385

این یه قصیده است که بچه های ادبیاتی باهاش آشنایی دارن.میذارم برای کسایی که تا به حال نخوندنش.از ناصر خسرو است و من از خوندنش هیچ وقت سیر نمیشم:  

   آزرده کرد کژدم غربت جگر مرا                 گویی زبون نیافت ز گیتی مگر مرا     

   در حال خویشتن چو همی ژرف بنگرم           صفرا همه برآید از انده به سر  مرا

   گویم چرا نشانه ی تیر زمانه کرد                  چرخ    بلند   جاهل     بیداد گرمرا

   گر در کمال فضل بود مرد را خطر         چون خوار و زار کردپس این بی خطر مرا

  گر بر قیاس فضل بگشتی مدار چرخ                       جز بر مقر ماه نبودی مقر مرا

  نی نی که چرخ و دهر ندانند قدر فضل           این   گفته   بود گاه     جوانی پدر مرا

  دانش به از ضیاع و به از جاه و مال و ملک        این خاطر خطیر چنین گفت مر مرا

  با خاطر منور روشن تر از قمر                   ناید  به      کار هیچ     مقر قمر  مرا

 با لشکر زمانه و با تیغ تیز دهر                      دین و خرد بسست سپاه و سپر مرا

گر من اسیر مال شوم همچو این و آن                اندر شکم چه باید زهره و جگر مرا

اندیشه مر مرا شجر خوب برور است              پرهیز و علم ریزد از او برگ و بر مرا

گر بایدت همی که ببینی مرا تمام                     چون عاقلان به چشم بصیرت نگر مرا

منگر بدین ضعیف تنم زانکه در سخن              زین چرخ پر ستاره فزونست اثر مرا

هر چند مسکنم به زمی است روز و شب            بر چرخ  هفتم   است مجال سفر مرا

گیتی سرای رهگذران است ای پسر                   زین بهتر است نیز یکی مستقر مرا

از هر چه حاجت است بدو بنده را خدای             کرده است بی نیاز در این رهگذر مرا

شکر آن خدای که سوی علم و دین خود                ره داد و سوی رحمت بگشاد در مرا

اندر جهان به دوستی خاندان حق                         چون آفتاب کرد چنین مشتهر مرا

وز دیدن و شنیدن دانش یله نکرد                  چون دشمنان خویش به دل کور و کر مرا

گر من در این سرای نبینم در آن سرای             امروز جای خویش چه باید بصر مرا؟

ای نا کس و نفایه تن من در این جهان                 همسایه ای نبود کس از تو بتر مرا

من دوست دار خویش گمان بردمت همی              جز تو نبود یار به بحر و به بر مرا

بر من تو کینه ور شدی و دام ساختی                    وز دام تو تبود اثر نه    خبر مرا

تا مر مرا تو غافل و ایمن بیافتی                   از مکر و غدر خویش گرفتی سخر مرا

گر رحمت خدای نبودی و فضل او                   افکنده بود مکر تو در جوی و جر مرا

اکنون که شد درست که تو دشمن منی               تیز از دو دست تو نگوارد شکر مرا

خواب و خور است کار تو ای بیخرد جسد       لیکن خرد به است ز خواب و ز خور مرا

کار خر است سوی خردمند خواب و خور          ننگ است ننگ با خرد از کار خر مرا

من با تو ای جسد ننشینم در این سرای                 کایزد همی بخواند به جای دگر مرا

آنجا هنر به کار و فضایل نه خواب و خرد     پس خواب و خور تو را و خرد با هنر مرا

چون پیش من خلایق رفتند بیشمار                       گر چه دراز مانم رفته شمر مرا

روزی به پر طاعت از این کنبد بلند                      بیرون پریده گیر چو مرغ بپر مرا

هر کس همی حذر ز قضا و قدر کند                     وین هر دو رهبرند قضا و قدر مرا

نام قضا خرد کن و نام قدر سخن                        یاد است این سخن ز یکی نامور مرا

و اکنون که عقل و نفس سخنگوی خود منم              از خوبشتن چه باید کردن حذر مرا

ای گشته خوش دلت ز قضا و قدر به نام               چون خویشتن ستور گمانی مبر مرا

قول رسول حق چو درخای است بارور                برگش ترا که گاوتویی و ثمر مرا

چون برگ خوار گشتی اگر گاو نیستی                  انصاف ده مگوی جفا و مخور مرا

ای آنکه دبن تو بخریدم به جان خویش                  از جور این گروه خران باز خر مرا

دانم که تیست جزکه  به سوی تو ای خدا             روز حساب و حشر مفر و وزر  مرا

گر جز رضای تست غرض مر مرا ز عمر          بر چیزها مده به دو عالم  ظفر  مرا

وندر رضای خویش تو یا رب به دو جهان             از خاندان   حق مکن زاستر    مرا

همچون پدر به حق تو سخنگوی و زهد ورز      زیرا که نیست کار جز این ای پسر مرا

                              گویی که حجتی تو و نالی به راه من

                              از نال خشک خیره چه بندی کمر مرا

                                                                                         ص 13

اگه برای معنی مشکلی بود بگید اگه بلد بودم توضیح میدم

--


نوشته شده توسط pooty در چهارشنبه 1 آذر 1385 و ساعت 11:11 ق.ظ
Desined By Mohamad + Alireza